کسانی که در "علوی" تحصیل کرده اند تصدیق می کنند که دوران تحصیلشان در علوی به خوبی این امکان را فراهم می کرد تا در هویت خود شاخصه هایی ایجاد کنند تا بر پایه ی آن بتوانند آزاد و مستقل از عوام بیندیشند و تصمیم بگیرند. البته آفت بزرگ این ویژگی، خود شیفتگی و انزوا طلبی است اما اگر شاگرد علوی از این آفت هم رست؛ احتمالا انسانی با عزت نفس و استقلال شخصیت خواهد بود.
دو معلم بزرگ استاد رضا روزبه و علامه کرباسچیان بنیان مدرسه ی علوی را بر تعالیم تربیتی اسلام نهادند. هدف روشن بود: انسان سازی. همه بار ها از علامه شنیده بودند: لَأَنْ يَهْدِيَ اللَّهُ بِكَ رَجُلًا وَاحِداً خَيْرٌ لَكَ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْس (اینکه خدای به واسطه ی تو یک نفر را هدایت کند، برای تو از آن چه خورشید بر او تابیه بهتر است.)
با این هدف علامه از جایگاه بلندش در حوزه ی علمیه و میان شاگردان آیت الله بروجردی چشم پوشید. آمد تا مدرسه ای "علوی" بنا کند. در این راه از مدیریت تا نظافت مدرسه را انجام می داد و منت اساتید را می کشید تا معلمانی خبره در کلاس های مدرسه حاضر شوند. بار ها در کلاس های اخلاقش دین ورزی کورکورانه را نکوهش می کرد و به معرفت دینی عمیق بها می داد.
روزبه نیز پایان نامه ی فوق لیسانس خود در فیزیک را (حدودا در سال 1335) سوزاند تا خود را وقف تربیت علمی و دینی شاگردان کند. او دانش آموزان را با استدلال در مقابل مارکسیسم مجهز می کرد و فیزیک و اخلاق را با هم می آموخت. تا آخر عمر معلم و مدیر مدرسه بود و آنگاه که فهمید به سرطان مبتلاست به حجم کار خود افزود تا در مدت باقی مانده کار بیشتری کند. تا دو سه روز آخر عمرش را در مدرسه تلاش می کرد.
اگر علوی بر علم و اخلاق توصیه می کرد، از خود باختگی و تعصب کور بر حذر می داشت.به دانش آموز خود احترام می گذاشت او نیز قدر شخصیت و عقاید خود را بداند و از خیل دشمنانش نهراسد. از قول مولایمان علی علیه السلام یادمان دادند: أَيُّهَا النَّاسُ لَا تَسْتَوْحِشُوا فِي طَرِيقِ الْهُدَى لِقِلَّةِ أَهْلِه (ای مردمان در راه هدایت از کمی اهل آن نهراسید.)
امروز پنجاه سال از تاسیس این مدرسه می گذرد. کار خالصانه ی موسسان و کارگزاران آن بی نقص نبوده و نیست. در پای درس امام صادق علیه السلام هم مشاهیر دهریون (ماتریالیست های آن زمان) بوده اند پس نباید انتظار داشت دانش آموختگان مدرسه ی شاگردان مکتب جعفری همه از ابرار باشند. نه درس علامه را دیده ام نه روزبه را. اما هم پدرم شاگرد آنان بوده هم معلمانم در علوی. بر خود می دانم به پاس خدمت بزرگ این دو بزرگ به من و به آیین و میهنم از ایشان نام به بزرگی برم و یادشان را گرامی دارم.
